नुकताच रायगडावर गेलो होतो.
टकमक टोकावर गेलो. तिथे शेवटच्या टप्प्यात अगदी टोकावर जायचं धैर्यच होईना.
मनाने कम्फर्टेबल निर्णय घेवून टाकला – “कशाला उगाच नाही ते साहस ?”
लगेच बुद्धीचं अनुमोदन : “मग काय …काही गोष्टी जमतात, काही नाही त्यात काय एवढं”
तरी डोळे पाहत होते…
एक माझ्यापेक्षा १० वर्षानी मोठा [आणी कदाचित १० किलोंनी सुद्धा] असा एक माणूस नुसता उभाच नव्हता तिथे, तर चक्क हातवारे करत होता, त्याच्या कॅमे~यानी द्रूष्य टिपत होता.
त्याच वेळी वृंदा , तिच्या नेहमीच्या स्टाईलमधे गप्पा बिप्पा मारत , अर्चना अगदी सहज पणे तिथून जावून आल्या.
मी, निषाद म्हणालो सुद्धा … अरे, सांभाळा, निसर्गाशी मस्ती नका करू वगैरे.
एवढ्यात, स्वाती, जंगम हे सर्व लोक अगदी सहज हसत, खिदळत जावून आले सुद्धा..
मी ? तिथेच.
मग एकदम लख्खकन चमकलं टक्कु~यात….
एका व्यक्तीनी मागे एकदा शेअर केलं होतं. एक तमाम एम.एल.एम. धरतीवरचाच कार्यक्रम होता तो. असेनाका, पण ती व्यक्ती जे बोलली ते मात्र लाख मोलाचं होतं.ते साधारण ह्या अर्थाचं होतं -
एखादा वेगळा मार्ग, किंवा एखादं वेगळं आव्हान जेव्हा उभं राहतं तेव्हा भीती वाटणं, वैताग येणं हे असतच. तर ते होवू नये म्हणून सगळ्यात सोप्पा मार्ग कुठला ? —–>
ते “न” करणे.
पण जर का आपण ते केलं…भीती वाटत असून सुद्धा, तर मात्र आनंदाची प्रचंड द्वारं आपल्यासाठी उघडतील.
आणी मी [म्हणजे कुणी] निर्णय घेतला, गेलो त्या वाटेनी, आणी अनुभवली ती भीती. तिथून नुस्ता जावून नाही आलो, तर तिथे थांबलो. खाली पाहिलं, भोवळ आली. म्हटलं मी आज मेलो तरी चालेल, हे अनुभवणारच.
एक विलक्षण अनुभव होता तो. कोणीतरी म्हणालं सुद्धा.. अरे एवढं काही होत नाही बरं का ! , खरं सुद्धा असेल.
विनोबांच्या गीता प्रवचनांमधे त्यांनी एका संन्याशाचं उदाहरण दिलंय. की एकांतात साधना करून करून त्याचं मन इतकं हळवं [नाजूक] झालं होतं, की त्याला पूजेला ज्या घरी बोलावलं , त्या घरातल्या छोट्या मुलाच्या बागडण्याचा सुद्धा त्याला त्रास व्हायला लागला.
असं सुद्धा झालं असेल माझं कदाचित…
पण असो, जिंदगी ना मिले दोबारा चा मात्र प्रत्यक्ष अनुभव आला.
नुकतंच भामरागड तालुक्यातल्या हेमलकसाला जाऊन आलो. हे महाराष्ट्राचं अगदी दक्षिण-पूर्व टोक म्हणता येइल. नक्षलवादानी पोखरलेला गडचिरोली जिल्हा. महाराष्ट्र,छत्तिसगड आणी आंध्र यांच्या बेचक्यातला हा अत्यंत घनदाट आणी दुर्गम प्रदेश.
सकाळी ९-१५ – ग्रुप क्र. १